|
Marijke Rentmeester, dochter van Jan Rentmeester en Catharina de Jong.
Zij werd geboren op 23 juni 1946 te ’s Heerenhoek en overleed te Goes op 15 mei 1992. Op 18 mei brachten wij haar naar haar laatste rustplaats op het kerkhof te ’s Heerenhoek.
Al spoedig na haar geboorte bleek, dat zij gehandicapt door het leven zou moeten gaan. Al mag dit voor de buitenwacht vaak “minder” betekenen, in het gezin was zij even welkom dan de anderen. Wie veel liefde krijgt, kan ook veel geven. Al in haar kinderjaren werd dan ook haar karakter gevormd. Een zware beslissing moet het geweest zijn om haar uit huis te plaatsen. Amper 6 jaar oud vertrok zij naar een tehuis “Maria Roepaan” en slechts een enkele keer per jaar kon zijn bezocht worden. Een gelukkige tijd brak dan ook aan, toen zij naar “Huize Den Berg” in Goes kwam, het contact met thuis werd beter en op afdeling Tulp wist zij zich snel een eigen plaatsje te verwerven. In haar eigen hoek kon zij urenlang, gehurkt zitten spelen. Veel had ze niet nodig, een sleutel aan een koord, een mooi papiertje, een kralensnoer, dat was genoeg.
Als ze je mocht, kroop ze bij je op schoot en kroelde in je haar. Al kon ze niet spreken, ze verstond de kunst om veel duidelijk te maken, daarvan maakte ze tot het laatst toe gebruik. De woorden van Tulp waren dan ook treffend:
De taal van je handen,
die ons aanraken
en je ogen die zeggen,
ik hou van jou.
Je gaf ons veel
wat warmte achterlaat.
Marijke had een sterk karakter en vooral de laatste maanden vergeleken we haar dikwijls met moeder. Hoe ziek ze ook was, gaf ze zich daar niet aan over, maar teerde op de momenten, dat ze zich goed voelde. Dagelijks was ze nog in de huiskamer en genoot zichtbaar van het erbij zijn. De verzorging van Tulp heeft dit mogelijk gemaakt, met veel inspanning, betrokkenheid en genegenheid. Ze hebben heel wat meer gedaan, dan hun plicht was.
Op vrijdagmorgen 15 mei 1992 is ze in alle vroegte overleden en we zullen haar missen, haar lach, haar gevoel voor orde, haar tranen van de laatste weken. Maar dit maakt ook, dat we kunnen zeggen: het is goed zo, we hebben er vrede mee.
Diepe sporen zijn geschreven,
tekens die je dagelijks vindt.
’t Is de herinnering van haar leven
die gisteren aan morgen bindt
Dit afscheid heeft een vleugje eeuwig,
naast de pijn een sprankje hoop.
De glimlach overwint het schreeuwen.
Het leven neemt opnieuw zijn loop.
Familie Rentmeester
|
